حالتهاى نفسانى و آگاهى از دوستى شديد او نسبت به خاندانش ، چگونه او را براى خلافت نامزد كرده بود در حالى كه وى شخصا خطر بنى اميه بر اسلام را مىدانسته و اين امر را در سخنش با مغيره بن شعبه اعلام نموده آنگاه كه به وى گفته بود : « اى مغيره ! آيا با چشم نابينايت چيزى را ديده‌اى ؟ » . گفت : خير . ( 1 ) عمر گفت : « به خدا قسم ! بنى اميه چشم اسلام را كور خواهند ساخت همان گونه كه اين چشم تو كور گشته و سپس هر دو چشمش را كور خواهند كرد كه نداند به كجا مىرود و از كجا مىآيد « 1 » » . پس براى وى در آستانهء مرگ لازم بوده كه امّت را از خطر امويان دور سازد و براى آنان هيچ سهمى در حكومت قرار ندهد . اينها بعضى از رواياتى است كه در مورد سخنان وى با اعضاى شورا نقل گرديده است . ( 2 ) نظام شورا شايد نتوانم نظامى بىپايه‌تر از نظام شورايى كه عمر قرار داده بود ، بشناسم كه در آن هيچ‌گونه توازن و يا اصالتى وجود نداشته و از حقيقت شورايى كه بايد نمايندهء رأى امّت باشد و بخشهاى مختلف ملت را در انتخاب ، شركت دهد ، به دور بوده است ، زيرا وى در اين شورا ، رأى را به جماعتى سپرد كه تنها نمايندهء آراى خود بودند . عمر ، كسانى را كه نامزد كرده بود فراخواند و به آنان گفت : « همراه خودتان

--> ( 1 ) شرح نهج البلاغه 12 / 82 .